Trzmielina w Europie

angielski Gatunek ten należy do eurosyberyjskiego elementu florystycznego i w Europie Środkowej występuje przede wszystkim w towarzystwie tarniny, dzikiej róży, ligustru i derenia. Wiele ptaków, jak przykładowo rudziki, drozdy lub sroki, bardzo lubi pękające późnym latem owoce. Nasiona tego gatunku bywają w ten sposób bardzo daleko zawleczone przez ptaki. Nasiona kiełkują dopiero po dłuższej przerwie spoczynkowej (około 4-5 lat) i muszą w tym czasie być wystawione wielokrotnie na mróz („mrozokiełkujące\"). Trzmielina rozmnaża się jednak głównie wegetatywnie tworząc bardzo liczne pączki korzeniowe. W ciągu niewielu lat mogą w ten sposób być porośnięte duże powierzchnie. Z powodu swoich licznych różowoczerwonych owoców i kolorowego ulistnienia jesiennego trzmielina już od długiego czasu (1830) jest ulubionym krzewem ozdobnym dla większych ogrodów i założeń parkowych. W handlu są dziś oferowane liczne formy hodowlane. Najważniejszymi są: „Albus\" z białymi owocami, „Atropurpureus\" z ciemnoczerwonymi owocami i wąskolancetowatymi, purpurowoczerwonymi liśćmi, przebarwiającymi się w jesieni na szkarłatno lub fioletowo, „Pumilus\" o karłowatym wzroście i gęsto stojących, prosto wzniesionych gałęziach oraz „Red Cascade\" - odmiana o wysokim wzroście z lekko zwieszającymi się pędami i licznymi żółtymi owocami. Kredyt mieszkaniowy